Przeglądaj produkty -> wyniku wyszukiwania
Znaleziono 1 produktów: [1/1]  

book



Dodaję do koszyka

Glosa - Prawo Gospodarcze w Orzeczeniach i Komentarzach - Nr 3/2017
(POSZCZEGÓLNE NUMERY CZASOPISMA)

Kwartalnik wydawany od 1995 roku.
Wyjaśnia kontrowersje wynikające z praktycznego stosowania przepisów ustaw: Prawo Działalności Gospodarczej, Prawo Bankowe, o Finansach Publicznych, o Krajowym Rejestrze Sądowym, o Własności Przemysłowej oraz ustaw podatkowych.

więcej


Wydawnictwo:  Wolters Kluwer Polska SA
Kod: KIK-6500:201703  Ilość w paczce: 0

Realizacja:
Cena podstawowa brutto: 99,00 zł.
Twoja cena brutto już od: 89,10 zł. ( Oszczędzasz: 9,90 zł. )

Spis treści: 

Polski opis Angielski opis


PRAWO HANDLOWE

Paweł Popardowski
  • Spółki handlowe w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego
    - przegląd orzecznictwa
  • str. 5

    Magdalena Wilejczyk
  • Skarga pauliańska w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego
    - przegląd orzecznictwa
  • str. 30

    Krzysztof Tapek
  • Uchwały nieważne i nieistniejące zgromadzeń spółek kapitałowych
    - glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z 25.08.2016 r., V CSK 694/15
  • str. 43

    Barbara Trybulińska
  • Skutki wniesienia do spółki z o.o. wkładu należącego do majątku wspólnego małżonków
    - glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 7.07.2016 r., III CZP 32/16
  • str. 51

    Mariusz Lutkowski
  • Zaskarżalność uprawnienia wierzycielskiego wobec osoby fizycznej ponoszącej solidarną odpowiedzialność z art. 584(13) k.s.h.
    - glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 9.02.2017 r., III CZP 98/16
  • str. 56

    Paweł Dzienis
  • Motywacyjna funkcja rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro w transakcjach handlowych a zasady słuszności
    - glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 11.12.2015 r., III CZP 94/15
  • str. 63

    Rafał Woźniak
  • Termin przekazania informacji o liczbie głosów w spółce do wiadomości uczestników rynku kapitałowego
    - glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2.10.2015 r., VI SA/Wa 1394/15
  • str. 73

    Piotr Konik
  • Dopuszczalne zarzuty inwestora ponoszącego odpowiedzialność na podstawie art. 647(1) § 5 k.c.
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 18.02.2016 r., II CSK 215/15
  • str. 80

    WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA

    Elżbieta Traple
  • Prawo autorskie nie może służyć ochronie idei jako takiej
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 3.02.2017 r., II CSK 400/16
  • str. 89

    OCHRONA KONKURENCJI

    Konrad Kohutek
  • Czy wysłanie e-maila o treści antykonkurencyjnej stanowi praktykę uzgodnioną w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE?
    - glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 21.01.2016 r. w sprawie C-74/14 "Eturas" UAB i inni przeciwko Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba
  • str. 96

    Karolina Kania
  • Prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone
    - glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 20.11.2015 r., III CZP 17/15
  • str. 104

    PODATKI

    Maciej Wojtuń
  • Związek nieruchomości z działalnością gospodarczą jako kryterium determinujące sposób jej opodatkowania
    - przegląd orzecznictwa
  • str. 111

    Adam Zarzycki
  • Przesłanka "winy" członka zarządu w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej
    - glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.11.2012 r., I FSK 91/12
  • str. 121

    Grzegorz Borkowski
  • Zwrot nadpłaty płatnikowi
    - orzeczenie kwartału
  • str. 126

    Table of Contents & Abstracts
    str. 132




    Paweł Popardowski
    Spółki handlowe w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego
    Niniejszy przegląd orzecznictwa będzie się skupiać na analizie orzecznictwa Sądu Najwyższego (SN) wydanego na przełomie lat 2016-2017, które merytorycznie było związane z problematyką spółek kapitałowych. We wskazanym okresie wydano kilka interesujących rozstrzygnięć w przedmiotowej materii. Na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim wypowiedzi SN dotyczące wykładni przepisów Kodeksu spółek handlowych, które wyrażane były w ramach jego działalności uchwałodawczej (art. 390 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). W jej ramach SN odniósł się bowiem do rozbieżnie intepretowanych w piśmiennictwie i orzecznictwie zagadnień dotyczących: czasowego zakresu odpowiedzialności osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za zobowiązania powstałe przed dniem przekształcenia w spółkę kapitałową (art. 584(13) k.s.h.); określenia momentu wygaśnięcia mandatu członka zarządu (rady nadzorczej) w spółce kapitałowej w związku z upływem kadencji wieloletniej, na którą piastun został powołany; skutków procesowych wynikających z podziału spółek przez wydzielenie. Ponadto, w przeglądzie zostaną omówione orzeczenia SN dotyczące charakteru terminu na złożenie dokumentów akcji przy przymusowym wykupie (art. 418(1) § 5 k.s.h.) oraz realizacji obowiązku przerejestrowania spółek.

    Początek strony


    Magdalena Wilejczyk
    Skarga pauliańska w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego
    Zdecydowana większość omówionych w niniejszym opracowaniu orzeczeń Sądu Najwyższego (SN) zasługuje na aprobatę. Za szczególnie istotną należy uznać linię orzeczniczą, zgodnie z którą jest możliwe zastosowanie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu w relacjach między wierzycielem pauliańskim i osobą trzecią w sytuacji, gdy ta ostatnia zbyła odpłatnie uzyskaną od dłużnika korzyść majątkową na rzecz osoby dalszej będącej w dobrej wierze. Jako szczególnie odważny należy ocenić pogląd SN dopuszczający wystąpienie ze skargą pauliańską w celu ochrony wierzytelności przeszłych. Jako szczególnie ważne dla praktyki należy wymienić orzeczenia SN doprecyzowujące te sytuacje, w których możliwe jest zastosowanie tzw. domniemań pauliańskich. Wydaje się, że wypowiedziane w analizowanych w tym opracowaniu orzeczeniach poglądy SN w sposób twórczy i zmierzający w prawidłowym kierunku rozwijają interpretację przepisów Kodeksu cywilnego o ochronie wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika.

    Początek strony


    Krzysztof Tapek
    Uchwały nieważne i nieistniejące zgromadzeń spółek kapitałowych
    Glosowane postanowienie Sądu Najwyższego (SN) dotyczy rozróżnienia stopni wadliwości uchwał zgromadzeń spółek kapitałowych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że istnieje kategoria uchwały nieistniejącej, która nie wywiera żadnych skutków prawnych, a więc w rozumieniu prawnym uznaje się, iż ona nie istnieje i nie istniała nigdy. Dlatego można się na jej nieistnienie powoływać w innym postępowaniu sądowym, bez konieczności uzyskiwania wyroku stwierdzającego tę okoliczność na podstawie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego. Zdaniem SN utożsamianie uchwały nieistniejącej ze statusem prawnym uchwały sprzecznej z ustawą jest nieusprawiedliwione, co ma szczególne znaczenie w obliczu obserwowanego, instrumentalnego wykorzystywania przez sądy uchwały SN (7) z 18.09.2013 r., III CZP 13/13. Rozstrzygnięcie SN zostanie zestawione z dotychczasowym dorobkiem doktryny i orzecznictwa w tej kwestii, a także zostanie poddane ocenie.
    Postanowienie Sądu Najwyższego z 25.08.2016 r., V CSK 694/15
    Istota uchwały nieistniejącej polega na tym, że nie wywiera ona żadnych skutków prawnych, a więc w rozumieniu prawnym uznaje się, że ona nie istnieje i nie istniała nigdy. Dlatego właśnie można się na jej nieistnienie powoływać w innym postępowaniu sądowym, bez konieczności uzyskiwania wyroku stwierdzającego tę okoliczność na podstawie art. 189 k.p.c. Utożsamianie jej zatem ze statusem prawnym uchwały sprzecznej z ustawą jest nieusprawiedliwione.

    Początek strony


    Barbara Trybulińska
    Skutki wniesienia do spółki z o.o. wkładu należącego do majątku wspólnego małżonków
    Od wielu lat w doktrynie i orzecznictwie toczy się dyskusja dotycząca odpowiedzi na pytanie, w skład którego z majątków małżonków pozostających we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej wchodzą nabyte przez jednego z nich udziały w spółce z o.o. Wypracowanych zostało kilka koncepcji, a każda z nich ma swoich zwolenników i przeciwników. Mimo ogromnego znaczenia dla praktyki obrotu gospodarczego, ustawodawca wciąż nie rozstrzygnął tego problemu. Analizując podjętą niedawno przez Sąd Najwyższy (SN) uchwałę, należy stwierdzić, że udział w spółce z o.o. nabyty ze środków pochodzących z majątku wspólnego jest częścią tego właśnie majątku. Za stanowiskiem tym przemawia wiele argumentów podniesionych w poniższej glosie.
    Uchwała Sądu Najwyższego z 7.07.2016 r., III CZP 32/16
    Jeżeli wkład wniesiony do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należy do majątku wspólnego wspólnika i jego małżonka, również udział w spółce objęty przez wspólnika wchodzi w skład tego majątku.

    Początek strony


    Mariusz Lutkowski
    Zaskarżalność uprawnienia wierzycielskiego wobec osoby fizycznej ponoszącej solidarną odpowiedzialność z art. 584(13) k.s.h.
    Autor glosy aprobuje tezę uchwały Sądu Najwyższego (SN). Jednakże jej uzasadnienie wzbudza wątpliwości, gdyż: 1) gdy ustawa ogranicza dochodzenie roszczeń terminem zawitym, to uprawnienie jest zarazem limitowane terminem przedawnienia, oraz 2) uprawnienie wierzycielskie gaśnie, gdy nie będzie dochodzone w trzyletnim terminie, a nie tylko wtedy, gdy nie zostanie wytoczone powództwo.
    Uchwała Sądu Najwyższego z 9.02.2017 r., III CZP 98/16
    Dłużnik będący osobą fizyczną ponosi solidarną odpowiedzialność na podstawie art. 584(13) k.s.h., jeżeli wierzyciel wytoczy przeciwko niemu powództwo w okresie biegu terminu określonego w tym przepisie.

    Początek strony


    Paweł Dzienis
    Motywacyjna funkcja rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro w transakcjach handlowych a zasady słuszności
    Glosowana uchwała wyjaśnia sposób dochodzenia rekompensaty 40 euro za koszty odzyskiwania należności w transakcjach handlowych. Sąd Najwyższy (SN) przyjął, że roszczenie to nie wymaga udowodnienia faktycznie poniesionych kosztów, jednak bezwzględny charakter tej instytucji może być łagodzony przy wykorzystaniu konstrukcji nadużycia prawa podmiotowego z art. 5 Kodeksu cywilnego. Celem glosy jest analiza argumentu z uzasadnienia uchwały w postaci motywacyjnej funkcji rekompensaty jako narzędzia służącego przeciwdziałaniu opóźnieniom w płatnościach w transakcjach handlowych. Stanowisko zajęte w uchwale autor ocenia, przeprowadzając badania komparatystyczne sposobów implementacji dyrektywy w państwach członkowskich UE. Do rozwiązania problemu zostały wykorzystane wypowiedzi polskiej doktryny i judykatury przed wydaniem uchwały i po jej wydaniu. Pomocna okazała się także analiza porównawcza rekompensaty z innymi instytucjami prawnymi realizującymi funkcję motywacyjną do dobrowolnej spłaty zadłużenia. Autor, rozwijając myśl SN, zastanawia się też nad praktycznym zastosowaniem instytucji z art. 5 k.c. na tle spraw o zapłatę rekompensaty.
    Uchwała Sądu Najwyższego z 11.12.2015 r., III CZP 94/15
    Rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro, przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy z 8.03.2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (...) przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę w wysokości 40 euro powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy.

    Początek strony


    Rafał Woźniak
    Termin przekazania informacji o liczbie głosów w spółce do wiadomości uczestników rynku kapitałowego
    Komentowane orzeczenie dotyczy terminu przekazania zawiadomienia określonego w art. 69 ustawy z 29.07.2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego obrotu oraz o spółkach publicznych. W glosowanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie opowiedział się za poglądem, zgodnie z którym termin określony w powyższym przepisie oznacza termin, w którym zawiadomienie to powinno trafić do adresatów. Sąd ten uznał, że nie stanowi spełnienia obowiązku określonego w powyższym przepisie fakt nadania takiego zawiadomienia w placówce pocztowej. Powyższy wyrok jest szczególnie istotny dla praktyki rynku kapitałowego. Glosa, pomimo elementów krytycznych, jest aprobująca.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2.10.2015 r.,VI SA/Wa 1394/15
    1. Ważne jest, aby informacja o liczbie głosów w spółce dotarła do wiadomości uczestników rynku kapitałowego (akcjonariuszy i innych inwestorów) tak, aby mogli oni jak najszybciej zareagować na zmiany, zarówno w zakresie podejmowanych przez nich decyzji inwestycyjnych, jak również co do możliwości oddziaływania przez akcjonariusza na spółkę. Tylko bowiem szybkie dotarcie tej informacji do uczestników rynku kapitałowego zrealizuje cel wynikający z art. 69 ust. 1 u.o.p.
    2. Przyjęcie koncepcji, według której w terminie określonym w przepisie art. 69 ust. 1 u.o.p. wystarczy nadać zawiadomienie w placówce pocztowej prowadziłoby do sytuacji, w której przedmiotowe zawiadomienie docierałoby do Komisji i spółki po znacznym upływie czasu. Wskazane podmioty miałyby więc możliwość zapoznania się z nim w terminie znacznie przekraczającym termin określony w art. 69 ust. 1 u.o.p., a spółka publiczna nie mogłaby niezwłocznie wykonać obowiązku z art. 70 pkt 1 u.o.p., i tym samym niezwłocznie powiadomić o strukturze akcjonariatu inwestorów na rynku kapitałowym. Przedmiotowy przepis przestałby pełnić cel, dla realizacji którego został przewidziany przez ustawodawcę.

    Początek strony


    Piotr Konik
    Dopuszczalne zarzuty inwestora ponoszącego odpowiedzialność na podstawie art. 647(1) § 5 k.c.
    Zakres zarzutów możliwych do podnoszenia przez inwestora odpowiedzialnego na podstawie art. 647(1) § 5 Kodeksu cywilnego za zapłatę wynagrodzenia należnego dla podwykonawcy uzależniony jest od statusu tego ostatniego wobec podwykonawcy robót budowlanych. Inwestora należy traktować jako odpowiedzialnego za cudzy dług, tj. za zobowiązanie generalnego wykonawcy do zapłaty wynagrodzenia na rzecz podwykonawcy, a nie jako dłużnika łącznie z generalnym wykonawcą. W rezultacie, te zarzuty, które są uzależnione od wcześniejszego dokonania czynności prawnej przez dłużnika (np. potrącenia), mogą być podnoszone dopiero po dokonaniu danej czynności przez dłużnika, a inwestor nie może takiej czynności dokonać samodzielnie. Jego sytuacja wobec podwykonawcy jest więc w dużej mierze pochodną zachowań generalnego wykonawcy.
    Wyrok Sądu Najwyższego z 18.02.2016 r., II CSK 215/15
    Pomimo istniejących więzi pomiędzy podmiotami ponoszącymi solidarną odpowiedzialność na podstawie art. 647(1) § 5 k.c. nie ma podstaw do ich wzajemnej reprezentacji. Dłużnik solidarny, który składa wierzycielowi oświadczenie o potrąceniu własnej wierzytelność, jaka przysługuje mu przeciwko wierzycielowi realizuje prawo przysługujące mu osobiście. Natomiast dłużnik solidarny, który powołuje się na potrącenie dokonane przez któregokolwiek ze współdłużników solidarnych jako przyczynę wygaśnięcia zobowiązania podnosi w ten sposób zarzut wspólny. Dla oceny tych sytuacji nie ma znaczenia, czy źródłem nadającej się do potrącenia wierzytelności generalnego wykonawcy była umowa zawarta z podwykonawcą domagającym się zapłaty wynagrodzenia od inwestora. Inwestor nie jest bowiem związany stosunkiem umownym z podwykonawcą. Nic natomiast nie stoi na przeszkodzie, aby inwestor, o ile dysponuje własną wierzytelnością wobec podwykonawcy, mógł tę wierzytelność zgłosić do potrącenia z wierzytelnością podwykonawcy z tytułu wynagrodzenia za roboty budowlane.

    Początek strony


    Elżbieta Traple
    Prawo autorskie nie może służyć ochronie idei jako takiej
    Glosowany wyrok dotyczy jednego z istotniejszych problemów współczesnego prawa autorskiego, tj. podejścia do ochrony prawem autorskim pomysłów, idei, koncepcji. Zagadnienie to stosunkowo często pojawia się w orzecznictwie ze względu na dążenie twórców tego rodzaju nowych rozwiązań do poszukiwania wyłączności korzystania z tych rozwiązań w oparciu o prawo autorskie. Glosowany wyrok Sądu Najwyższego (SN) idzie właśnie w tym kierunku, który autorka niniejszej glosy uważa za sprzeczny z podstawowymi zasadami nie tylko prawa autorskiego, lecz całego systemu własności intelektualnej. Wyjaśnienie relacji pomiędzy korzystaniem z cudzego utworu a korzystaniem w działalności gospodarczej z pomysłu zawartego w utworze ma podstawowe znaczenie dla poprawnego rozstrzygania sporów takich jak ten, będący przedmiotem omawianego wyroku.
    Wyrok Sądu Najwyższego z 3.02.2017 r., II CSK 400/16
    Twórczy (oryginalny) charakter opracowania może się przejawiać w kreatywnym połączeniu produktów ubezpieczeniowych, stanowiącym specyficzne ich dobranie i zestawienie w całość, stworzeniu dla nich specjalnej, uproszczonej i całkiem nowej taryfikacji i nadaniu pakietowi uproszczonej i użytecznej dla agentów formy.
    Naruszeniem praw autorskich do takiego opracowania jest eksploatacja, bez zgody uprawnionego, w postaci sprzedaży pakietu ubezpieczeniowego.

    Początek strony


    Konrad Kohutek
    Czy wysłanie e-maila o treści antykonkurencyjnej stanowi praktykę uzgodnioną w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE?
    Komentowane orzeczenie dotyczy antymonopolowej kwalifi kacji wysłania e-maila o treści antykonkurencyjnej w świetle zakazu z art. 101 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Trybunał Sprawiedliwości (dalej TS) badał, czy sam fakt wysłania takiego maila (zawierającego propozycję ustalenia maksymalnej stawki rabatów) do sprzedawców (tu biur podróży) przez podmiot zajmujący się informatyczną obsługą sprzedaży biletów online może być wystarczający do uznania, iż w danym przypadku doszło do porozumienia (ewentualnie uzgodnionej praktyki) w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu. W komentowanym wyroku TS - opierając się na domniemaniu niewinności - poszerzył (wypracowaną już w judykaturze) listę przypadków, w których wykluczona jest odpowiedzialność za naruszenie tego przepisu (w danym wypadku adresatów takiego e-maila).
    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 21.01.2016 r. w sprawie C-74/14, Eturas UAB i inni przeciwko Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba
    Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdy administrator skomputeryzowanego systemu informacyjnego służącego umożliwieniu biurom podróży sprzedaży wycieczek poprzez ich stronę internetową wedle jednolitego sposobu rezerwacji wysyła tym podmiotom gospodarczym za pośrednictwem osobistej poczty elektronicznej informację o tym, że rabaty na produkty sprzedawane za pośrednictwem tego systemu będą od tej pory objęte pułapem i że w następstwie rozpowszechnienia tej informacji w omawianym systemie dokonane zostaną zmiany techniczne konieczne do wdrożenia tego pułapu, można domniemywać, iż wspomniane podmioty gospodarcze uczestniczyły w uzgodnionej praktyce w rozumieniu wspomnianego postanowienia od chwili zapoznania się z informacją wysłaną przez administratora systemu, jeśli nie zdystansowały się otwarcie wobec tej praktyki, nie zawiadomiły o niej organów administracji lub nie przedstawiły innych dowodów w celu obalenia tego domniemania, takich jak dowód na systematyczne stosowanie rabatu przekraczającego odnośny pułap.

    Początek strony


    Karolina Kania
    Prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone
    Glosowane orzeczenie Sądu Najwyższego (SN) dotyczy kwestii związanych z uznaniem bądź nieuznaniem postanowienia o takiej samej treści za niedozwolone. W uchwale SN stwierdził, że prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone wyłącza powództwo o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę pozwanego w sprawie, w której wydano ten wyrok. Jednocześnie uznał, że prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone - także po wpisaniu tego postanowienia do rejestru - nie wyłącza powództwa o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę niebędącego pozwanym w sprawie, w której wydano ten wyrok. Tym samym słabsza pozycja konsumenta została dodatkowo osłabiona przedmiotową uchwałą.
    Uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 20.11.2015 r., III CZP 17/15
    1. Prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone wyłącza powództwo o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę pozwanego w sprawie, w której wydano ten wyrok (art. 365 i 366 Kodeksu postępowania cywilnego).
    2. Prawomocność materialna wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone - także po wpisaniu tego postanowienia do rejestru (art. 479(45) § 2 k.p.c.) - nie wyłącza powództwa o uznanie za niedozwolone postanowienia tej samej treści normatywnej, stosowanego przez przedsiębiorcę niebędącego pozwanym w sprawie, w której wydano ten wyrok (art. 365 i 366 w związku z art. 479(43) k.p.c.).

    Początek strony


    Maciej Wojtuń
    Związek nieruchomości z działalnością gospodarczą jako kryterium determinujące sposób jej opodatkowania
    Charakter powiązania nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowi jedno z zasadniczych kryteriów determinujących sposób jej opodatkowania. W polskim prawie podatkowym występują dwa zbliżone znaczeniowo pojęcia charakteryzujące tę relację: "zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej" oraz "związanie nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej". Interpretacja tych terminów, w szczególności zaś kwalifikacja konkretnych stanów faktycznych pod hipotezy właściwych norm prawnych, stanowi w praktyce stosowania prawa źródło istotnych problemów.

    Początek strony


    Adam Zarzycki
    Przesłanka "winy" członka zarządu w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej
    Uzasadniając glosowany wyrok Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) m.in. przyjął, że nie można wykazywać przesłanki winy lub jej braku w przypadku, gdy został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego) w niewłaściwym czasie. Powyższe zapatrywanie NSA może budzić wiele kontrowersji. Trudno zaakceptować takie stanowisko zarówno z pozycji aksjologicznych, jak i merytorycznych.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.11.2012 r., I FSK 91/12
    Zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy.

    Początek strony


    Grzegorz Borkowski
    Zwrot nadpłaty płatnikowi
    Pozycję płatnika w polskim prawie podatkowym wyznaczają jego obowiązki: obliczyć, pobrać i odprowadzić podatek. O swoje - nieliczne - uprawnienia musi toczyć niemal "homeryckie" boje, jak tego dowodzi przedstawiona tu sprawa. Należy mieć na uwadze, że korzystne dla płatnika rozstrzygnięcie dotyczyło dochodów podlegających opodatkowaniu w dwóch państwach. Natomiast sama teza, odwołująca się do konstytucyjnej zasady proporcjonalności, ma charakter uniwersalny.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.01.2017 r., II FSK 3973/14
    W przepisach Ordynacji podatkowej zachowano zasady proporcjonalności, stosując jednakowe zasady w odniesieniu do sytuacji niewykonania przez płatnika jego obowiązków pobrania i wpłacenia podatku, jak i możliwości odzyskania powstałej w wyniku jego działania nadpłaty.

    Początek strony


    Ukryj

    Opis:

    Szczegóły towaru


    ISSN: 1233-4634 , Oprawa: miękka , Format: B5 , 136
    Rodzaj: czasopisma prawnicze , Medium: czasopismo (WKP)
    Dział: Prawo gospodarcze i handlowe / Prawo gospodarcze
    Kod: KIK-6500:201703 Miejsce wydania: Warszawa