Przeglądaj produkty -> wyniku wyszukiwania
Znaleziono 1 produktów: [1/1]  

book



Dodaję do koszyka

Glosa - Prawo Gospodarcze w Orzeczeniach i Komentarzach - Nr 2/2016
(POSZCZEGÓLNE NUMERY CZASOPISMA)

Kwartalnik wydawany od 1995 roku.
Wyjaśnia kontrowersje wynikające z praktycznego stosowania przepisów ustaw: Prawo Działalności Gospodarczej, Prawo Bankowe, o Finansach Publicznych, o Krajowym Rejestrze Sądowym, o Własności Przemysłowej oraz ustaw podatkowych.

więcej


Wydawnictwo:  Wolters Kluwer Polska SA
Kod: KIK-6500:201602  Ilość w paczce: 0

Realizacja:
Cena podstawowa brutto: 104,99 zł.
Twoja cena brutto już od: 94,49 zł. ( Oszczędzasz: 10,50 zł. )

Spis treści: 

Polski opis Angielski opis


PRAWO HANDLOWE

Paweł Popardowski
  • Spółki kapitałowe w orzecznictwie Sądu Najwyższego z drugiego półrocza 2015 r.
    - przegląd orzecznictwa
  • str. 5

    Marcin Śledzikowski
  • Podjęcie uchwały o przedłużeniu mandatu członkom zarządu per facta concludentia
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 4.03.2015 r. (IV CSK 340/14)
  • str. 19

    Bartłomiej Gliniecki
  • Zaskarżanie tzw. uchwał negatywnych walnego zgromadzenia spółki akcyjnej
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 3.06.2015 r. (V CSK 592/14)
  • str. 26

    Jakub Horoch
  • Termin początkowy naliczania odsetek od należności z tytułu zachowku
    - glosa do wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 7.05.2014 r. (I ACa 1397/13)
  • str. 32

    Aleksander Krzeszowiak
  • Dopuszczalność podziału gruntu przez użytkownika wieczystego
    - glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 13.03.2015 r. (III CZP 116/14)
  • str. 38

    Piotr Kaflik
  • Możliwość uznania transakcji opcji walutowej za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego i w konsekwencji nieważnej na podstawie art. 58 § 2 k.c.
    - glosa do wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1.04.2015 r. (I ACa 1431/14)
  • str. 46

    WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA

    Krystyna Szczepanowska-Kozłowska
  • Czy znak renomowany zawsze ma renomę?
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 16.10.2014 r. (III CSK 275/13)
  • str. 51

    Kinga Wernicka
  • Czy opis patentowy ujawnia wzór wspólnotowy?
    - glosa do wyroku Sądu (UE) (siódma izba) z 15.10.2015 r. w sprawie T-251/14 Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
  • str. 60

    Michał Gajdus
  • Unieważnienie patentu przez uprawnionego
    - glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.10.2013 r. (II GSK 904/12)
  • str. 68

    OCHRONA KONKURENCJI

    Konrad Kohutek
  • Zastrzeżenie wyłączności wynajmu lokalu wielkopowierzchniowego a zakaz z art. 101 ust. 1 TFUE
    - glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 26.11.2015 r. w sprawie C-345/14 SIA "Maxima Latvija" przeciwko Konkurences padome
  • str. 85

    PODATKI

    Maciej Wojtuń
  • Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych
    - przegląd orzecznictwa
  • str. 93

    Marek Szubiakowski
  • Faktura wystawiona przez podmiot nieistniejący a prawo do odliczenia w podatku VAT
    - glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie C-277/14 PPHU Stehcemp sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi
  • str. 103

    Ewa Prejs
  • Nałożenie opłaty za usługi publiczne związane z geodezją i kartografią
    - glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.12.2013 r. (I OSK 707/13)
  • str. 108

    Grzegorz Borkowski
  • Cienka kapitalizacja a umowa cash poolingu
    - orzeczenie kwartału
  • str. 117

    VARIA

    Jan Ciechorski
  • Przesłanki umieszczenia bez zgody w szpitalu psychiatrycznym w trybie wnioskowym
    - glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z 6.08.2014 r. (V CSK 145/14)
  • str. 128

    Table of Contents & Abstracts
    str. 133




    Paweł Popardowski
    Spółki kapitałowe w orzecznictwie Sądu Najwyższego z drugiego półrocza 2015 r.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego (dalej jako SN) dotyczącym wykładni przepisów kodeksu spółek handlowych dominują zagadnienia związane z problematyką spółek kapitałowych. Tendencja ta znajduje również swoje odzwierciedlenie w judykaturze SN z drugiego półrocza 2015 r. Podobnie jak w poprzednich latach, także we wskazanym okresie wyróżnione w orzeczeniach SN zagadnienia dotyczące spółki z o.o. i spółki akcyjnej cechuje znacząca doniosłość dla praktyki i doktryny prawa handlowego. Dlatego też uzasadnione jest ich szersze omówienie w ramach przeglądu orzecznictwa publikowanego na łamach kwartalnika "Glosa". W niniejszym przeglądzie analizie poddanych zostanie 5 orzeczeń SN zapadłych w drugim półroczu 2015 r. Pod względem merytorycznym judykaty te odnoszą się do zróżnicowanych zagadnień związanych z funkcjonowaniem spółki z o.o. i spółki akcyjnej, w tym m.in. odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. na podstawie art. 299 k.s.h., zaskarżania uchwał organów właścicielskich spółek kapitałowych przez prokuratora i wyłączenia prawa poboru w spółce akcyjnej.

    Początek strony


    Marcin Śledzikowski
    Podjęcie uchwały o przedłużeniu mandatu członkom zarządu per facta concludentia
    Co do zasady, w braku odmiennej regulacji przewidzianej umową spółki, zgodnie z dyspozycją art. 202 § 1 kodeksu spółek handlowych mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji, w przypadku zaś gdy członek zarządu został powołany na okres kadencji trwającej dłużej niż rok, jego mandat powinien wygasnąć z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia przedmiotowej funkcji (por. art. 202 § 2 k.s.h.). We wskazanym przypadku mandaty wygasają ex lege, w sposób automatyczny i wobec samego skutku z mocy prawa do ich odnowienia powinno dojść poprzez podjęcie stosownej uchwały przez wspólników (działanie pozytywne).
    Wyrok Sądu Najwyższego z 4.03.2015 r. (IV CSK 340/14)
    W braku wyraźnej regulacji w umowie spółki z o.o., iż członkowie zarządu są powołani na czas nieoznaczony, przy jednoczesnym braku wskazania, że są oni powoływani na określoną tam kadencję (np. 3 lat), przepis art. 202 § 1 k.s.h. wprowadza domniemanie, że kadencja członka zarządu trwa jeden rok. Oznacza to, że zarządcy muszą co roku poddać się weryfikacji wspólników. Wspólnicy niezadowoleni z pracy zarządu nie "odnowią" mandatu członkom zarządu, których roczna kadencja się zakończyła. Brak dowodu na to, aby istniały w formie pisemnej uchwały o odnowieniu członkom zarządu mandatu na kolejne kadencje (o powołaniu na kolejne kadencje), nie stoi na przeszkodzie ocenie, że byli oni powoływani w formie uchwał podejmowanych per facta concludentia.

    Początek strony


    Bartłomiej Gliniecki
    Zaskarżanie tzw. uchwał negatywnych walnego zgromadzenia spółki akcyjnej
    Możliwość wyróżnienia - a w konsekwencji zaskarżania - tzw. uchwał negatywnych, a więc uchwał, które nie zostały podjęte z uwagi na nieuzyskanie odpowiedniej większości głosów, stanowi jeden z najciekawszych aktualnych problemów prawa spółek. Jedynie w nielicznych przypadkach kwestia ta była przedmiotem orzeczeń sądowych. Warto zatem przyjrzeć się argumentacji przedstawionej przez Sąd Najwyższy (dalej jako SN), w której odniesiono się do możliwości uchylenia tzw. uchwały negatywnej walnego zgromadzenia spółki akcyjnej. W szczególności uwagi wymaga istnienie przesłanki materialnoprawnej (substratu) zaskarżenia oraz legitymacji procesowej po stronie skarżących.
    Wyrok Sądu Najwyższego z 3.06.2015 r. (V CSK 592/14)
    Brak ustawowej definicji pojęcia "uchwała" lub "uchwała negatywna" nie wyklucza jednak konstrukcji prawnej uchwały negatywnej, a zwłaszcza takiego wniosku nie można wywieść z art. 422 § 1, art. 425 lub art. 414 kodeksu spółek handlowych. Nie przemawiają przeciwko takiej konstrukcji także zasady protokołowania uchwał (art. 421 § 2 k.s.h.), skoro są protokołowane również głosy "przeciw", stanowiące w istocie głosy za uchwałą negatywną, co przemawiałoby za koniecznością uwzględnienia jej w protokole. Wszystkie wymienione głosy mają taki sam charakter prawny i nie ma podstaw do ich różnicowania, zwłaszcza że dotyczą ich te same zasady powoływania się na wady oświadczenia woli. Ustawodawca przewidział zapadanie uchwał bezwzględną większością głosów, a więc, co do zasady, nie sposób wyłączyć podjęcia uchwały głosami negatywnymi. (teza opracowana przez autora na podstawie uzasadnienia wyroku)

    Początek strony


    Jakub Horoch
    Termin początkowy naliczania odsetek od należności z tytułu zachowku
    Uprawnienie z tytułu zachowku to jeden z tzw. długów spadkowych. Powstaje ex lege z chwilą śmierci spadkodawcy. Przysługuje zstępnym, wstępnym oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, gdyby spadkodawca nie sporządził testamentu i nie rozdysponował inaczej majątku spadkowego. Dłużnikiem z tytułu zachowku jest nabywca spadku, a wysokość długu jest określana w stosunku do wartości tego majątku. W jego skład często wchodzą przedmioty o znacznej wartości. Specyfika postępowań przed polskimi sądami decyduje o tym, że do prawomocnego rozstrzygnięcia sporu o zachowek często dochodzi dopiero po kilku latach od jego zainicjowania. Zakładając, że roszczenie o zachowek jest uzasadnione, czas trwania postępowania sądowego to okres, kiedy uprawniony nie może korzystać z przysługującego mu świadczenia. Pojawia się pytanie: czy za ten okres uprawnionemu przysługują odsetki ustawowe od dłużnej kwoty?
    Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 7.05.2014 r. (I ACa 1397/13)
    Należy uznać za niezbędne zachowanie wewnętrznej spójności pomiędzy ustaleniem wysokości należnego zachowku a przyjętym terminem jego wymagalności. W konsekwencji data, od której zasądzane są odsetki, powinna być skorelowana z datą, na którą ustalono wartość składników majątku spadkowego. Jeżeli składniki majątku spadkowego były wyceniane według stanu z dnia otwarcia spadku i aktualnych cen, to zasądzanie odsetek od daty wezwania do zapłaty nie ma uzasadnienia.

    Początek strony


    Aleksander Krzeszowiak
    Dopuszczalność podziału gruntu przez użytkownika wieczystego
    Zakres uprawnień użytkownika wieczystego jest przedmiotem zainteresowania zarówno teoretyków prawa, jak i przedsiębiorców, który wykorzystują dostępne im instrumenty w swoich procesach inwestycyjnych. Orzeczenie Sądu Najwyższego (dalej jako SN) odnosząc się do zagadnień, jakimi są zrzeczenie się prawa oraz uprawnienie do dysponowania prawem oraz rzeczą, wywiera bezpośredni wpływ na sposób rozumienia uprawnień użytkownika wieczystego. Podjęta przez SN uchwała pod znakiem zapytania stawia dopuszczalność podziału gruntu przez użytkownika wieczystego, będącą jak dotychczas powszechną praktyką inwestorów.
    Uchwała Sądu Najwyższego z 13.03.2015 r. (III CZP 116/14)
    Użytkownik wieczysty nie może dokonać podziału gruntu oddanego mu w użytkowanie wieczyste.

    Początek strony


    Piotr Kaflik
    Możliwość uznania transakcji opcji walutowej za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego i w konsekwencji nieważnej na podstawie art. 58 § 2 k.c.
    Glosa koncentruje się wokół możliwości sądowego wzruszania skutków zawartych umów tzw. opcji walutowych, w tym ich unieważniania na podstawie art. 58 § 2 kodeksu cywilnego. Komentowany wyrok stanowi jeden z przykładów unieważnienia umowy opcji, jako niezgodnej z zasadami współżycia społecznego. Ze względu na popularność tego rodzaju umów w okresie poprzedzającym kryzys finansowy z 2008 r., przedmiotowy wyrok może mieć wpływ na treść innych rozstrzygnięć, które zapadną w podobnych sprawach.
    Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1.04.2015 r. (I ACa 1431/14)
    1. W zakresie terminowych operacji finansowych (art. 5 ust. 2 pkt 4 i 7 ustawy z 1997 r. - Prawo bankowe), polegających na zawieraniu przez banki z kontrahentami terminowych umów opcyjnych, należy stosować zbliżony lub podobny przedkontraktowy standard informacyjny wynikający z postanowień dyrektywy 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID), nawet jeżeli w chwili zawarcia umowy z bankiem dyrektywa ta nie była jeszcze implementowana do polskiego porządku prawnego.
    2. Z zasad współżycia społecznego, określanych mianem lojalności i uczciwości w obrocie gospodarczym, wynika, że umowa wzajemna powinna stwarzać równorzędne warunki jej realizacji. Nawet jeśli jest to umowa o cechach umowy losowej, wskazującej również na podobieństwo do gry i zakładu, jak w przypadku umów opcji walutowej, nie może tworzyć już u swej podstawy oczywistych preferencji dla jednej strony, zwłaszcza jeśli jest ona profesjonalnie silniejsza. Wprawdzie więc obu stron jako profesjonalistów w obrocie gospodarczym dotyczy należyta staranność, określona w art. 355 § 2 k.c. mianem staranności zawodowej, ale dla czynności z zakresu obrotu pieniężnego trudno jednakowo oceniać profesjonalizm banku i firmy, która zajmuje się budową sieci wodno-kanalizacyjnych i gazowych, a nie obrotem walutowym ani działalnością w zakresie obrotu instrumentami finansowymi.

    Początek strony


    Krystyna Szczepanowska-Kozłowska
    Czy znak renomowany zawsze ma renomę?
    Ochrona znaku towarowego renomowanego w ustawie - Prawo własności przemysłowej jest efektem implementacji dyrektywy unijnej harmonizującej postanowienia prawa znaków towarowych. Glosowane rozstrzygnięcie to kolejna z wypowiedzi Sądu Najwyższego (dalej jako SN), w której rozważane jest pojęcie znaku towarowego renomowanego. Po raz kolejny również SN, definiując to pojęcie, w sposób zasadniczy odbiega od interpretacji, jakiej dokonał Trybunał Sprawiedliwości (dalej jako TS).
    Wyrok Sądu Najwyższego z 16.10.2014 r. (III CSK 275/13)
    Ocena, czy znak towarowy jest znakiem renomowanym w rozumieniu art. 296 ust. 2 pkt 3 ustawy z 30.06.2000 r. - Prawo własności przemysłowej (...), powinna uwzględniać także renomę przedsiębiorcy, którego firma obejmuje ten znak.

    Początek strony


    Kinga Wernicka
    Czy opis patentowy ujawnia wzór wspólnotowy?
    Niniejsza glosa dotyczy zagadnienia unieważnienia prawa z rejestracji wspólnotowego wzoru przemysłowego w związku z kolizją z rozwiązaniem chronionym patentem. W opracowaniu przedstawiono analizę sposobu dokonania przez Sąd (UE) (dawny Sąd Pierwszej Instancji, dalej jako Sąd) oceny, po pierwsze, ujawnienia wzoru w świetle art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 oraz, po drugie, posiadania przez wzór przesłanki indywidualnego charakteru.
    Wyrok Sądu UE (siódma izba) z 15.10.2015 r. w sprawie T-251/14 Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
    "(...) publikacja amerykańskich opisów patentowych mogła stać się - podczas zwykłego toku prowadzenia spraw - znana wyspecjalizowanym środowiskom branżowym działającym w Unii przed dokonaniem zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji".
    "(...) art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 odnosi się do szerokiego rozumienia publicznego udostępnienia wzoru, o czym świadczy wyrażenie Ťujawniony w inny sposóbť".
    "(...) poinformowany użytkownik drzwi zawierających wzór może być równie dobrze profesjonalistą, jak i konsumentem oraz że stopień swobody twórcy rozpatrywanych produktów jest bardzo wysoki, z tym tylko ograniczeniem, że produkty te mają oddzielać przestrzeń i służyć jako wypełnienie pomiędzy obramowaniem drzwi. Ponadto należy stwierdzić, że nawet jeśli ukształtowanie Ťczęści drzwiť przedstawionych w spornym wzorze i Ťczęści drzwiť przedstawionych we wcześniejszym wzorze wykazuje pewne różnice, to wciąż końcowe wrażenie, jakie wzory wywierają na poinformowanym użytkowniku, jest to samo, czyli wrażenie modelu drzwi z wypełnieniem o strukturze plastra miodu".

    Początek strony


    Michał Gajdus
    Unieważnienie patentu przez uprawnionego
    Glosowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako NSA) dotyczy ważnego - zarówno z perspektywy praktycznej, jak i teoretycznej - zagadnienia, jakim jest dopuszczalność występowania z wnioskiem o unieważnienie patentu przez uprawnionego. Zagadnienie to łączy się z szerszym i dotychczas słabo jeszcze omówionym problemem wykładni pojęcia interesu prawnego w sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej. W komentowanym wyroku NSA – wbrew wcześniejszej linii orzeczniczej - zajął stanowisko, że uprawniony z patentu ma interes prawny w występowaniu o unieważnienie patentu, czym przesądził jednocześnie, iż w postępowaniach spornych z tego zakresu uprawniony może mieć legitymację czynną. Co więcej, według składu orzekającego NSA, interes prawny uprawnionego należy wywodzić z samego faktu przysługiwania mu prawa podmiotowego. Przyjęcie poglądu NSA prowadziłoby z kolei do wniosku, że uprawniony zawsze legitymowałby się interesem prawnym w unieważnieniu własnego patentu - jego legitymacja czynna byłaby więc niejako automatyczna. Z tak daleko idącym poglądem nie można się zgodzić.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.10.2013 r. (II GSK 904/12)
    Uprawniony z patentu jest legitymowany do złożenia wniosku o unieważnienie własnego patentu. Ma tę legitymację zarówno na gruncie przepisów ustawy o wynalazczości (art. 68 ust. 1), jak i ustawy - Prawo własności przemysłowej (art. 89 ust. 1). Interes prawny tego podmiotu winien być wywodzony przede wszystkim z treści prawa z patentu (...). Uprawniony zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia pracownikom, którzy opracowali pracowniczy projekt wynalazczy (...) również i z tego powodu posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia patentu na wynalazek. (teza opracowana przez autora na podstawie uzasadnienia wyroku)

    Początek strony


    Konrad Kohutek
    Zastrzeżenie wyłączności wynajmu lokalu wielkopowierzchniowego a zakaz z art. 101 ust. 1 TFUE
    Przedmiotem oceny w komentowanym wyroku było przyznanie na rzecz najemcy (wielkopowierzchniowego lokalu w centrum handlowym) uprawnienia do sprzeciwienia się wynajmowania w tym centrum lokalu innym podmiotom (w tym konkurentom tego najemcy). Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości (dalej jako TS) uprawnienie takie nie stanowi porozumienia mającego na celu ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Tego rodzaju klauzula może bowiem skutkować ograniczeniem konkurencji. Ocena w tej materii zależy od kontekstu ekonomicznego, w tym zwłaszcza od rynku właściwego, na jakim przedsiębiorcy prowadzą działalność (czyli w danej sprawie lokalnego rynku detalicznej sprzedaży produktów spożywczych).
    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 26.11.2015 r. w sprawie C-345/14 SIA "Maxima Latvija" przeciwko Konkurences padome
    1) Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w taki sposób, że okoliczność, iż umowa najmu znajdującego się w centrum handlowym lokalu wielkopowierzchniowego zawiera postanowienie uprawniające najemcę do sprzeciwienia się wynajmowi znajdujących się w tym centrum powierzchni handlowych innym najemcom, nie skutkuje sama w sobie tym, że celem tej umowy jest ograniczenie konkurencji w rozumieniu tego postanowienia.
    2) Umowy najmu, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, mogą zostać uznane za mające znamiona porozumienia, którego skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, jeśli po przeprowadzeniu pogłębionej analizy kontekstu ekonomicznego i prawnego, w jaki wpisują się te umowy, a także cech szczególnych danego rynku właściwego, okaże się, że znacząco przyczyniają się one do ewentualnego wprowadzenia barier na tym rynku. To, w jakim stopniu każda z tych umów przyczynia się do tego wprowadzenia barier, jest uzależnione od zajmowanej przez strony umów pozycji rynkowej oraz czasu, na jaki umowy te są zawierane.

    Początek strony


    Maciej Wojtuń
    Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych
    Pytanie o zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne w odniesieniu do decyzji o charakterze uznaniowym stanowi jedno z najbardziej kontrowersyjnych zagadnień w orzecznictwie i doktrynie prawa administracyjnego. Pomimo dominującego stanowiska, zgodnie z którym kognicja sądu obejmuje w takim przypadku jedynie formalnoprawną stronę rozstrzygnięcia, w praktyce orzeczniczej coraz częściej spotykane są orzeczenia, które w istocie noszą znamiona merytorycznej weryfikacji decyzji uznaniowych.

    Początek strony


    Marek Szubiakowski
    Faktura wystawiona przez podmiot nieistniejący a prawo do odliczenia w podatku VAT
    Glosowany wyrok stanowi kolejną, podsumowującą dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (dalej jako TS), wypowiedź tego organu w kwestii podstawowej zasady wspólnego systemu podatku VAT, jaką jest prawo podatnika do odliczenia od ciążącego na nim zobowiązania podatku należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów (wykonanych usług), w sytuacji gdy miała miejsce czynność opodatkowana, natomiast budzi wątpliwości jej rzeczywisty wykonawca. Podkreślenia przy tym wymaga, że jest to linia orzecznictwa ukształtowana zarówno na tle szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG, jak i obowiązującej obecnie dyrektywy Rady 2006/112/WE.
    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie C-277/14 PPUH Stehcemp sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi
    Przepisy szóstej dyrektywy (...) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, iż faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

    Początek strony


    Ewa Prejs
    Nałożenie opłaty za usługi publiczne związane z geodezją i kartografią
    W glosowanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako NSA) poddał kontroli legalność opłat za czynności geodezyjne, które zostały nałożone na wykonawców prac geodezyjnych na podstawie zarządzenia, wydanego dodatkowo bez upoważnienia zawartego w ustawie. Rozstrzygane przez NSA w tym wyroku zagadnienie prawne dotyka istotnych kwestii związanych z ustaleniem, czy tego typu opłaty mają charakter danin publicznych w rozumieniu art. 217 Konstytucji RP, a w konsekwencji, czy obciążenie nimi obywateli w drodze zarządzenia, podobnie jak w przypadku rozporządzenia, narusza sformułowane względem danin publicznych standardy konstytucyjne. Komentowany wyrok stanowi również przyczynek do rozważań nad charakterem prawnym zarządzenia nakładającego obowiązek poniesienia opłaty oraz wymogami dotyczącymi upoważnienia do jego wydania.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.12.2013 r. (I OSK 707/13)
    Zapewniona przez ustawodawcę elastyczność kształtowania opłat dodatkowych ma na celu dostosować ich wysokość do charakteru każdorazowego, indywidualnego zamówienia na daną usługę związaną z zarządzaniem zasobem kartograficzno-geodezyjnym. (teza opracowana przez autorkę na podstawie uzasadnienia wyroku)

    Początek strony


    Grzegorz Borkowski
    Cienka kapitalizacja a umowa cash poolingu
    System zarządzania płynnością finansową uczestników umowy cash poolingu ma - w założeniu - ograniczyć obciążenia związane z tzw. niedostateczną kapitalizacją. Jak każda nowość, wywołuje to rozbieżności interpretacyjne, których następstwem są 84 (jak dotąd) sprawy zawisłe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (dalej jako NSA). Publikowany wyrok zapewne ostudzi rozbudzone nadzieje podatników.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.09.2015 r. (II FSK 2033/14)
    Umowa cash poolingu wypełnia przesłanki zaliczenia jej do umowy pożyczki zdefiniowanej w art. 16 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Brak sporządzonych umów pożyczek między uczestnikami struktury nie przekreśla możliwości uznania określonych transakcji jako odpowiadających definicji sformułowanej w tym przepisie.

    Początek strony


    Jan Ciechorski
    Przesłanki umieszczenia bez zgody w szpitalu psychiatrycznym w trybie wnioskowym
    Przyjęcie w trybie wnioskowym jest jednym z 5 przypadków przewidzianych w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego, w których możliwe jest przymusowe przyjęcie do szpitala psychiatrycznego. Z uwagi na głęboką ingerencję w podstawowe dobra osobiste jednostki wszystkie te przepisy należy interpretować ścisłe. Przepisy te zawierają zarówno przesłanki medyczne, jak i behawioralne, które muszą być spełnione, aby działanie to było zgodne z prawem. Przymusowe przyjęcie do szpitala psychiatrycznego powinno być ograniczone wyłącznie do tych przypadków, w których inne postępowania wobec osoby z zaburzeniami psychicznymi są bezskuteczne. W konsekwencji przyjęcie to trzeba traktować jako ultima ratio.
    Postanowienie Sądu Najwyższego z 6.08.2014 r. (V CSK 145/14)
    Możliwość występowania zaburzeń psychicznych oraz pogorszenia stanu psychicznego nie wystarczy, by orzec o umieszczeniu bez zgody w szpitalu psychiatrycznym. Konieczne jest ustalenie, że dana osoba jest chora psychicznie i że bez podjęcia przymusowego leczenia pogorszenie jej stanu zdrowia psychicznego będzie znaczne.

    Początek strony


    Ukryj

    Opis:

    Szczegóły towaru


    ISSN: 1233-4634 , Oprawa: miękka , Format: B5 , 136
    Rodzaj: czasopisma prawnicze , Medium: czasopismo (WKP)
    Dział: Prawo gospodarcze i handlowe / Prawo gospodarcze
    Kod: KIK-6500:201602 Miejsce wydania: Warszawa