Przeglądaj produkty -> wyniku wyszukiwania
Znaleziono 1 produktów: [1/1]  

book



Dodaję do koszyka

Glosa - Prawo Gospodarcze w Orzeczeniach i Komentarzach - Nr 2/2015
(POSZCZEGÓLNE NUMERY CZASOPISMA)

Kwartalnik wydawany od 1995 roku.
Wyjaśnia kontrowersje wynikające z praktycznego stosowania przepisów ustaw: Prawo Działalności Gospodarczej, Prawo Bankowe, o Finansach Publicznych, o Krajowym Rejestrze Sądowym, o Własności Przemysłowej oraz ustaw podatkowych.

więcej


Wydawnictwo:  Wolters Kluwer Polska SA
Kod: KIK-6500:201502  Ilość w paczce: 0

Realizacja:
Cena podstawowa brutto: 99,96 zł.
Twoja cena brutto już od: 89,96 zł. ( Oszczędzasz: 10,00 zł. )

Spis treści: 

Polski opis Angielski opis


PRAWO HANDLOWE

Paweł Popardowski
  • Spółki kapitałowe w orzecznictwie Sądu Najwyższego z drugiego półrocza 2014 r. - przegląd orzecznictwa
  • str. 5

    Jacek Jastrzębski
  • Swoboda zawierania i kształtowania umów gwarancyjnych
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 9.10.2014 r. (IV CSK 29/14)
  • str. 19

    Jakub Kępiński
  • Porównanie cen produktów w reklamie porównawczej oraz stosunek klauzuli generalnej do szczególnych deliktów nieuczciwej konkurencji
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 13.12.2013 r. (III CSK 65/13)
  • str. 27

    Beata Kozłowska-Chyła
  • Delegowanie członka rady nadzorczej do wykonania pojedynczej czynności członka zarządu
    - glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 9.06.2011 r. (I SA/Ke 228/11)
  • str. 34

    Natalia Wójcik-Krokowska
  • Wnoszenie środków odwoławczych drogą elektroniczną
    - glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 23.05.2012 r. (III CZP 9/12)
  • str. 42

    Rafał Kos
  • Charakter prawny interwencji zgłoszonej przez wspólnika spółki kapitałowej w sporze o unieważnienie uchwały
    - glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 18.10.2012 r. (V CZ 37/12)
  • str. 48

    Mariusz Korpalski
  • Klauzula walutowa w umowie kredytu indeksowanego do waluty obcej a "ustawa antyspreadowa"
    - glosa do wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 5.02.2014 r. (I Acz 801/13)
  • str. 67

    Paweł Wrzaszcz
  • Skuteczność składanego oświadczenia o potrąceniu wierzytelności nabytej przed datą ogłoszenia upadłości
    - glosa do uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 4.09.2013 r. (III CZP 26/13)
  • str. 73

    OCHRONA KONKURENCJI

    Krystyna Szczepanowska-Kozłowska
  • Czy rabat jest opłatą półkową?
    - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 23.10.2014 r. (I CSK 597/13)
  • str. 80

    Lavinia Brancusi
  • Forma przestrzenna towaru zdeterminowana oczekiwaniami odbiorców
    - glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 18.09.2014 r. w sprawie C-205/13 Hauck GmbH & Co KG przeciwko Stokke A/S i inni
  • str. 90

    PODATKI

    Tomasz Kolanowski
  • Sprzedaż nieruchomości - kontrowersyjne źródło przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych - przegląd orzecznictwa
  • str. 102

    Maciej Wojtuń
  • Prawnopodatkowe aspekty rozliczeń majątkowych pomiędzy spółką prawa handlowego a jej wspólnikiem (akcjonariuszem) - przegląd orzecznictwa
  • str. 112

    Tomasz Wołowiec
  • Pobór opłaty uzdrowiskowej
    - glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 27.04.2011 r. (I SA/Bd 76/11)
  • str. 120

    Grzegorz Borkowski
  • Darowizna pod warunkiem rozwiązującym - orzeczenie kwartału
  • str. 127

    Table of Contents & Abstracts
    str.




    Paweł Popardowski
    Spółki kapitałowe w orzecznictwie Sądu Najwyższego z drugiego półrocza 2014 r.
    Opracowanie zawiera analizę orzecznictwa Sądu Najwyższego (dalej jako SN) z drugiej połowy 2014 r. w sprawach dotyczących spółek kapitałowych. Stanowi ono kontynuację przeglądu orzecznictwa SN z 2014 r. odnoszącego się in meritum do problematyki związanej z powstaniem, funkcjonowaniem i likwidacją spółek kapitałowych, publikowanego już na łamach kwartalnika "Glosa". Pierwsza część analizy, obejmująca przegląd orzecznictwa z pierwszej połowy 2014 r., została bowiem opublikowana w "Glosie" 2014/41. W niniejszym numerze zostanie omówionych 5 orzeczeń wydanych przez SN w drugiej połowie 2014 r., które odnoszą się do szerokiego spektrum zagadnień związanych ze spółką z o.o. i spółką akcyjną, w tym m.in. w kwestiach: reprezentacji spółki z o.o. przy składaniu przez członka zarządu rezygnacji z pełnionej funkcji, zakazu zajmowania się interesami konkurencyjnymi przez członka zarządu spółki kapitałowej (art. 211 i art. 380 kodeksu spółek handlowych2), statusu prawnego tzw. majątku polikwidacyjnego spółki, charakteru i przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za występek określony w art. 586 k.s.h.

    Początek strony


    Jacek Jastrzębski
    Swoboda zawierania i kształtowania umów gwarancyjnych
    Glosowane orzeczenie zasługuje na uwagę jako wpisujące się w nurt nadal stosunkowo nielicznych wypowiedzi sądów powszechnych dotyczących cywilnoprawnych zagadnień związanych z transakcjami typu M&A (ang. mergers and acquisitions). Stanowisko prawne przedstawione w tym wyroku - w nieuprawniony sposób zawężające swobodę stron w kreowaniu zobowiązań gwarancyjnych - może mieć istotne negatywne konsekwencje dla tego segmentu obrotu.
    Wyrok Sądu Najwyższego z 9.10.2014 r. (IV CSK 29/14)
    "Zasada swobody umów, którą wyraża art. 3531 k.c., z uwagi na ograniczenia z niej wynikające, nie pozwala na przyjęcie odpowiedzialności pozwanego za zachowania osób trzecich. (...) Celem zobowiązania, wynikającego z zawartej przez strony umowy było wykreowanie gwarancyjnej odpowiedzialności pozwanego za zachowania osób trzecich bez istnienia stosunku zobowiązaniowego pomiędzy tymi osobami a dłużnikiem, lub wierzycielem. Cel tego zobowiązania sprzeczny był wobec tego z naturą zobowiązania, jaka wynika z treści przepisu art. 391 k.c."

    Początek strony


    Jakub Kępiński
    Porównanie cen produktów w reklamie porównawczej oraz stosunek klauzuli generalnej do szczególnych deliktów nieuczciwej konkurencji
    Wyrok Sądu Najwyższego (dalej jako SN) dotyczy problematyki reklamy porównawczej, a w szczególności tego, czy porównywanie cen produktów oferowanych przez konkurujących ze sobą przedsiębiorców, dokonane w różnych datach, może być uznane jako działanie rzetelne i obiektywne. Sąd Najwyższy rozważa też problem stosunku klauzuli generalnej zawartej w art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji do szczególnych deliktów nieuczciwej konkurencji. W obu przypadkach rozstrzygnięcie SN jest wątpliwe i wymaga komentarza.
    Wyrok Sądu Najwyższego z 13.12.2013 r. (III CSK 65/13)
    Reklama porównawcza nie może być uznana za nieobiektywną z tego powodu, że porównanie cen produktów pozwanej i powódki odnosiło się do różnych dat, skoro konsumenci zostali o tym wyraźnie poinformowani, a ceny powódki nie zmieniły się do dnia rozpoczęcia kampanii reklamowej przez pozwaną, zostały zaś obniżone dopiero wtedy, gdy reklama porównawcza zaczęła już funkcjonować.

    Początek strony


    Beata Kozłowska-Chyła
    Delegowanie członka rady nadzorczej do wykonania pojedynczej czynności członka zarządu
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (dalej jako WSA) z 9.06.2011 r., w którym stwierdzono, że delegowanie członka rady nadzorczej spółki akcyjnej do wykonywania czynności członka zarządu może polegać na delegowaniu do wykonania konkretnie oznaczonej czynności, budzi istotne zastrzeżenia o charakterze teoretycznoprawnym oraz rodzi poważne konsekwencje w obszarze stosunków korporacyjnych spółki akcyjnej.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 9.06.2011 r. (I SA/Ke 228/11)
    Delegowanie członka rady nadzorczej do wykonywania czynności członka zarządu może polegać na delegowaniu do wykonania pojedynczej czynności.

    Początek strony


    Natalia Wójcik-Krokowska
    Wnoszenie środków odwoławczych drogą elektroniczną
    Glosowana uchwała Sądu Najwyższego (dalej jako SN) dotyczy istotnego, z punktu widzenia praktyki, zagadnienia związanego z wnoszeniem środków odwoławczych za pośrednictwem poczty elektronicznej. Przedstawia i porządkuje wypowiedzi SN dotyczące kwestii dopuszczalności złożenia środków odwoławczych w postaci elektronicznej na tle zarówno procedury cywilnej oraz postępowania karnego i wykroczeniowego, jak i procedury sądowoadministracyjnej. W pewnym zakresie glosowana uchwała to krok w dobrym kierunku, zwłaszcza w praktyce obrotu gospodarczego. Sąd Najwyższy dopuścił bowiem możliwość wnoszenia pism procesowych drogą elektroniczną, także w sytuacji gdy nie ma podstaw normatywnych do dokonania czynności procesowej w tej postaci. Nie sposób się jednak zgodzić z poglądem wyrażonym przez SN w zakresie terminu i warunków, jakie musi spełnić pismo procesowe, aby było skutecznie wniesione drogą elektroniczną. Glosowane orzeczenie SN zmierza w kierunku liberalizacji przesłanek dopuszczalności wnoszenia środków odwoławczych drogą elektroniczną. Jednak obecnie istnieje ryzyko, że może być ono stosowane z problemami interpretacyjnymi w praktyce.
    Uchwała Sądu Najwyższego z 23.05.2012 r. (III CZP 9/12)
    1. Wniesienie środka odwoławczego drogą elektroniczną jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi (art. 125 § 3 kodeksu postępowania cywilnego).
    2. Wydruk niedopuszczalnego środka odwoławczego wniesionego drogą elektroniczną może być potraktowany jako środek odwoławczy niewniesiony tą drogą, jeżeli usunięty zostanie brak podpisu (art. 130 § 1 w zw. z art. 126 § 1 pkt 4 k.p.c.); datą wniesienia tego środka do sądu jest wtedy data wykonania wydruku (art. 130 § 3 k.p.c.).

    Początek strony


    Rafał Kos
    Charakter prawny interwencji zgłoszonej przez wspólnika spółki kapitałowej w sporze o unieważnienie uchwały
    Uznanie przez Sąd Najwyższy (dalej jako SN), że interwencja wspólnika w sporze o uchylenie bądź stwierdzenie nieważności uchwały spółki kapitałowej ma charakter niesamoistny, jeśli jest zgłoszona po stronie pozwanej spółki, natomiast jest samoistna, gdy wspólnik zgłosi ją po stronie wspólnika zaskarżającego uchwałę, stanowi niebezpieczny precedens. Taki pogląd oznacza istotne ograniczenie praw wspólnika popierającego ważność podjętej uchwały do poszukiwania ochrony sądowej jego prawa udziałowego, względem wspólnika, który chce wyeliminować uchwałę z obrotu prawnego. Takie ograniczenie nie znajduje ani uzasadnienia aksjologicznego w świetle prawa spółek, ani uzasadnienia w wykładni przepisów postępowania procesowego. Glosa krytycznie analizuje argumenty, które motywowały SN do przyjęcia takiego stanowiska, i broni tezy o samoistności interwencji wspólnika zgłoszonej po stronie pozwanej spółki w sporze uchwałowym.
    Postanowienie Sądu Najwyższego z 18.10.2012 r. (V CZ 37/12)
    Interwenient uboczny będący wspólnikiem spółki z o.o. przystępujący do sprawy po stronie pozwanej spółki w wytoczonym przez innego wspólnika procesie o ustalenie nieistnienia uchwały jest interwenientem niesamoistnym.

    Początek strony


    Mariusz Korpalski
    Charakter prawny interwencji zgłoszonej przez wspólnika spółki kapitałowej w sporze o unieważnienie uchwały
    Klauzula walutowa w umowie kredytu indeksowanego do waluty obcej a "ustawa antyspreadowa" Glosowany wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 5.02.2014 r. (I ACa 801/13), jest jednym z pierwszych orzeczeń zapadłych w wyniku kontroli incydentalnej umów kredytu z klauzulą walutową do waluty obcej. Stwierdza on brak interesu prawnego powoda w ustaleniu bezskuteczności klauzuli indeksacyjnej, ze względu na przysługujące mu roszczenia: o zawarcie aneksu konkretyzującego kurs indeksacji - co do rat jeszcze niezapłaconych oraz o zapłatę - co do rat już zapłaconych. Autor przeprowadza analizę przywołanych przez sąd przepisów art. 4 i art. 5 ust. 2 ustawy antyspreadowej, krytycznie odnosząc się do tezy, według której przepisy te mogą stanowić podstawę do żądania złożenia zastępczego oświadczenia woli. Krytykowana wykładnia analizowana jest pod kątem kluczowej roli konsensu w stosunkach zobowiązaniowych, m.in. na podstawie przepisów art. 56 oraz art. 64 kodeksu cywilnego.
    Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 5.02.2014 r. (I ACa 801/13)
    1. W sytuacji niewywiązania się przez bank z ustawowego obowiązku nałożonego na niego art. 4 zd. 2 ustawy z 29.07.2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, po stronie kredytobiorcy pojawia się żądanie w postaci świadczenia niepieniężnego o zobowiązanie kredytodawcy do zawarcia umowy. Ustawodawca dał możliwość kredytobiorcy ubiegania się - w odniesieniu do tej części kredytu, który pozostał do spłacenia - o skonkretyzowanie zasad określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego wyliczana została kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę spłaty kredytu.
    2. Ustalenie zasad spłaty kredytu w części niespłaconej w sposób pośredni może wywrzeć skutki w odniesieniu do spłaconego kredytu.
    3. Interes prawny kredytobiorcy w takich okolicznościach faktycznych może być w całości zaspokojony w drodze powództwa o świadczenie.

    Początek strony


    Paweł Wrzaszcz
    Skuteczność składanego oświadczenia o potrąceniu wierzytelności nabytej przed datą ogłoszenia upadłości
    Oświadczenie o potrąceniu wierzytelności stanowi sposób na umarzanie wzajemnych wierzytelności. Ogłoszenie upadłości jest konsekwencją stanu niewypłacalności dłużnika i uruchamia proces likwidacji składników majątkowych masy upadłości, w tym również należności upadłego. Ustawodawca, umożliwiając wierzycielom likwidację wierzytelności w stosunku do upadłego, musiał zabezpieczyć interes innych wierzycieli, którzy mogliby potencjalnie zaspokoić się z należności upadłego ściągniętych do masy upadłości w toku procesu upadłościowego. Tym samym oświadczenie o potrąceniu wierzytelności nie może stanowić skutecznego sposobu na "wyprowadzenie majątku" upadłego przez część wierzycieli, a w efekcie uniemożliwić zaspokojenie roszczeń pozostałym wierzycielom. Uchwała Sądu Najwyższego (dalej jako SN) z 4.09.2013 r. (III CZP 26/13) określa zakres ochrony prawnej przyznanej przez ustawodawcę wierzycielom upadłego, niemniej jednak pomija sytuację, w której doszło do zmiany trybu prowadzonego postępowania upadłościowego.
    Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 4.09.2013 r. (III CZP 26/13)
    Oświadczenie o potrąceniu złożone przed dniem ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, przez jego dłużnika, który nabył wierzytelność w drodze przelewu w okresie roku przed dniem ogłoszenia upadłości, wiedząc o istnieniu podstawy do ogłoszenia upadłości, nie powoduje umorzenia wierzytelności.

    Początek strony


    Krystyna Szczepanowska-Kozłowska
    Czy rabat jest opłatą półkową?
    Zawarta w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji regulacja tzw. opłat półkowych, pomimo że obowiązuje już kilkanaście lat, nieustannie budzi kontrowersje. Rabaty to jeden z najważniejszych instrumentów handlowych, służący do kształtowania ceny. Stanowisko sądów w ocenie dopuszczalności stosowania ich przez przedsiębiorców jest rozbieżne. Głosowane orzeczenie dotyczy zatem jednego z bardzo istotnych zagadnień, a zawierającym się w pytaniu, czy rabat jest opłatą półkową? Kryteria oceny, jakie zaproponował Sąd Najwyższy (dalej jako SN) dla rozstrzygnięcia, czy rabat należy oceniać w świetle art. 15 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji1 nie są jednak możliwe do zaakceptowania.
    Wyrok Sądu Najwyższego z 23.10.2014 r. (I CSK 597/13)
    Przy ocenie tego, czy dochodzi do pobierania przez odbiorcę towarów opłaty innej niż marża handlowa za przyjęcie towarów do sprzedaży, należy brać pod uwagę nie tylko sam czynnik formalno-prawny (istnienie odpowiednich porozumień ze sprzedającym, umieszczonych w treści umowy o współpracę, w umowie sprzedaży lub nawet odrębnych), lecz także - faktyczne ukształtowanie relacji handlowej pomiędzy przedsiębiorcą - dostawcą i przedsiębiorcą - odbiorcą towaru. Sama treść porozumień przewidujących opłaty "pozamarżowe" nie przesądza jeszcze zatem o braku deliktu nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. Decydujące znaczenie ma handlowy sens takich opłat (tj. w czyim interesie je ostatecznie zastrzeżono), w jaki sposób (przy pełnej lub ograniczonej swobodzie negocjacyjnej stron) i jakie ostatecznie inne jeszcze okoliczności ukształtowały faktyczną relację handlową między przedsiębiorcami.

    Początek strony


    Lavinia Brancusi
    Forma przestrzenna towaru zdeterminowana oczekiwaniami odbiorców
    Rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości (dalej jako TS), stanowiące przedmiot glosy, dotyczy bezwzględnych przeszkód rejestracji stosowanych w europejskim prawie znaków towarowych w stosunku do oznaczeń składających się wyłącznie z kształtu produktu. Są to przepisy zawarte zarówno w treści dyrektywy 2008/95/WE1 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (zob. art. 3 ust. 1 lit. e) - dalej jako dyrektywa w sprawie znaków towarowych - jak i w treści rozporządzenia nr 207/2009 z 26.02.2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zob. art. 7 ust. 1 lit. e). W sporze tym przestrzenny znak towarowy przedstawiał postać krzesła dziecięcego, a jego ważność kwestionowano ze względu na zakaz rejestracji kształtu wynikającego z charakteru samych towarów oraz kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru. Z uwagi na szczególny tryb wydania rozstrzygnięcia TS - tj. wskutek pytań prejudycjalnych skierowanych przez Sąd Najwyższy Niderlandów (Hoge Raad) w świetle art. 3 ust. 1 lit. e wcześniejszej dyrektywy 89/104/EWG3 - ma ono doniosłe znaczenie dla stosowania prawa krajowego w poszczególnych państwach członkowskich UE, w tym w Polsce, przy interpretacji analogicznego przepisu zawartego w art. 131 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo własności przemysłowej4.
    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 18.09.2014 r. w sprawie C-205/13, Hauck GmbH & Co KG przeciwko Stokke A/S i inni
    1. Artykuł 3 ust. 1 lit. e tiret pierwsze Pierwszej Dyrektywy Rady 89/104/EWG z 21.12.1988 r., mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, należy interpretować w ten sposób, że podstawa odmowy rejestracji przewidziana w tym przepisie może mieć zastosowanie do oznaczenia, które składa się z kształtu towaru wykazującego jedną lub więcej cech użytkowych istotnych i nierozerwalnie związanych z funkcją lub funkcjami rodzajowymi tego towaru, których konsument może ewentualnie poszukiwać w towarach konkurencji.
    2. Artykuł 3 ust. 1 lit. e tiret trzecie Pierwszej Dyrektywy 89/104/EWG należy interpretować w ten sposób, że podstawa odmowy rejestracji przewidziana w tym przepisie może mieć zastosowanie

    Początek strony


    Tomasz Kolanowski
    Sprzedaż nieruchomości - kontrowersyjne źródło przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych
    Opracowanie omawia niektóre aspekty opodatkowania dochodu osób fizycznych uzyskanego z tytułu sprzedaży nieruchomości. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zdecydowano się na wyodrębnienie w katalogu źródeł przychodów - przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości. Dotyczy on obrotu nieprofesjonalnego, nie obejmuje jednak swoim zakresem przypadków, w których podatnicy zawodowo zajmują się obrotem nieruchomościami w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Z tego względu zainteresowanymi wiedzą z zakresu opodatkowania sprzedaży nieruchomości są wszyscy obywatele, którzy dokonali lub planują taką transakcję. W praktyce przepisy w tym zakresie wywołują wiele wątpliwości i generują wiele sporów pomiędzy administracją a obywatelami. Źródłem tych konfliktów są przepisy, które ulegają ciągłym modyfikacjom, a niekiedy wręcz rewolucyjnym zmianom. Opracowanie ma na celu przybliżenie jednego z występujących zagadnień spornych dotyczących opodatkowania sprzedaży nieruchomości nabytych w drodze dziedziczenia, czyli bardzo często występującym w praktyce przypadku. Niestety, do dnia dzisiejszego wywołuje wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

    Początek strony


    Maciej Wojtuń
    Prawnopodatkowe aspekty rozliczeń majątkowych pomiędzy spółką prawa handlowego a jej wspólnikiem (akcjonariuszem)
    W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, że rozliczenia majątkowe pomiędzy wspólnikiem a spółką prawa handlowego, polegające na przysporzeniu dokonanym przez spółkę na rzecz wspólnika (m.in. wypłata dywidendy w formie niepieniężnej, wypłata wynagrodzenia za umorzenie udziałów, przekazanie wspólnikowi składników majątkowych w toku postępowania likwidacyjnego), nie skutkują powstaniem po stronie spółki przychodu z odpłatnego zbycia składników majątkowych.

    Początek strony


    Tomasz Wołowiec
    Pobór opłaty uzdrowiskowej
    Opłata uzdrowiskowa, o której mowa w art. 17 ust. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jako opłata o charakterze ekwiwalentnym powinna być pobierana za każdy pełny dzień pobytu osoby fizycznej w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach, którym nadano status uzdrowiska. Przy czym przez pojęcie pobytu należy rozumieć dzień kalendarzowy. Spór interpretacyjny sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, jak należy rozumieć zwrot ustawowy zawarty w art. 17 ust. 1a u.p.o.l. - "za każdy dzień pobytu".
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 27.04.2011 r. (I SA/Bd 76/11) Istota problemu sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na następujące pytania:
    1. W przypadku pobytu w miejscowości uzdrowiskowej osoby fizycznej, której czas pobytu nie przekracza 24 godzin, w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych, czy taki pobyt powoduje obowiązek poboru opłaty uzdrowiskowej? 2. Jeżeli osoba fizyczna melduje się w sanatorium w poniedziałek o godz. 11.00, a wyjeżdża w środę o godz. 10.00, to za ile dni należy pobrać opłatę uzdrowiskową?
    Organ podatkowy podkreślił, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "dzień pobytu", czy też, co należy rozumieć jako "dzień", podobnie nie precyzuje, zawartego w tym przepisie pojęcia "doby". Organ podatkowy przyjął, że pojęcie "doby" należy rozumieć jako dobę kalendarzową, obejmującą kolejne 24 godziny, a nie dobę hotelową. Podkreślił, że określenie to ma zastosowanie przy spełnieniu warunku, iż osoba musi przebywać dłużej niż dobę (24 godziny), aby móc pobrać od niej opłatę uzdrowiskową. W nawiązaniu do powyższych ustaleń organ przyjął, że "dzień pobytu" odnosi się do godziny 24.00 (00.00) i przyjmuje, iż dzień pobytu rozpoczyna się o godzinie 00,01. Zauważył, że takie rozumienie odpowiada regulacji zawartej w art. 111 kodeksu cywilnego. Organ podatkowy podkreślił także, że w świetle art. 17 ust. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek uiszczenia opłaty uzdrowiskowej aktualizuje się dopiero po upływie doby kalendarzowej (dotyczy pierwszej doby) od pobytu osoby w miejscowości uzdrowiskowej i wraz z rozpoczęciem każdego pobytu. Podatnik nie zaakceptował takiej interpretacji i złożył skargę do WSA w Bydgoszczy, stwierdzając, że niezrozumiałe jest dla niego stanowisko organu podatkowego, który, z jednej strony, twierdzi, iż obowiązek uiszczenia opłaty uzdrowiskowej aktualizuje się dopiero po upływie doby kalendarzowej pobytu osoby w miejscowości uzdrowiskowej i wraz z rozpoczęciem każdego pobytu. Natomiast z drugiej strony, wskazuje, że od osoby fizycznej, która melduje się w sanatorium w poniedziałek o godz. 11.00, a wyjeżdża w środę o godz. 10.00, należy pobrać opłatę uzdrowiskową za 3 dni. Podatnik jednocześnie zwrócił uwagę, że pojęcie "doba" zostało zdefiniowane w przepisie art. 128 § 3 pkt 1 kodeksu pracy, gdzie oznacza "24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której pracownik rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy". Zgodnie zaś z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30.11.2006 r. w sprawie legalnych jednostek miar, doba to 86.400 sekund. Podatnik powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako NSA) z 22.03.2000 r., który skonstatował, że czas podróży służbowej liczy się w sposób ciągły od chwili przekroczenia granicy w drodze za granicę do chwili przekroczenia granicy w drodze powrotnej do kraju, bez uwzględnienia pory dziennej lub nocnej, godziny, zmiany daty, itp., a dobę stanowi czas każdych 24 godzin niezależnie od godziny, w której ten okres czasu się zaczyna. Zdaniem strony skarżącej, organ podatkowy, definiując dobę kalendarzową, naruszył dyrektywy: nadawania temu samemu wyrażeniu różnych znaczeń w kontekście różnych przepisów. W ocenie strony skarżącej, określenie doby w rozumieniu "za każdy dzień pobytu" zostało zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na tle tak sformułowanych pytań i zarzutów strony, sąd wyraził pogląd, według którego pobyt osoby fizycznej, przebywającej krócej niż doba (24 godziny) na terenie uzdrowiska we wskazanych w ustawie z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych celach, nie powoduje obowiązku poboru opłaty uzdrowiskowej. W tym zakresie przyjęto więc, że pojęcie "doby" należy rozumieć jako kolejne 24 godziny. W odpowiedzi na drugie z postawionych pytań, sąd wskazał, że przez pojęcie "za każdy dzień pobytu" należy rozumieć sytuację, w której czas pobytu obejmuje dzień liczony od północy do północy. Rozpoczyna się on więc o godz. 0.00, a kończy o godz. 24.00. Oznacza to, że opłata może być pobierana za każdy pełny, liczony we wskazany sposób, dzień pobytu.

    Początek strony


    Grzegorz Borkowski
    Darowizna pod warunkiem rozwiązującym
    Cel darowizny - to nieodpłatne przysporzenie na rzecz obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Niekiedy umowa darowizny "kamufluje" zupełnie inne zobowiązanie. Zdarza się, że jest zawierana wyłącznie w celu unikania lub obniżenia podatku. (Koniec leadu)
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.01.2015 r. (II FSK 2897/12)
    Nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych na podstawie umowy darowizny zawartej pod warunkiem rozwiązującym na piśmie i w przypadku spełnienia świadczenia po jej zawarciu - zgodnie z art. 890 § 1 kodeksu cywilnego1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn - prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania i bezprzedmiotowości warunku rozwiązującego. W konsekwencji do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w jej wyniku nie ma zastosowania art. 6 ust. 3 u.p.s.d.

    Początek strony


    Ukryj

    Opis:

    Szczegóły towaru


    ISSN: 1233-4634 , Oprawa: miękka , Format: B5 , 136
    Rodzaj: czasopisma prawnicze , Medium: czasopismo (WKP)
    Dział: Prawo gospodarcze i handlowe / Prawo gospodarcze
    Kod: KIK-6500:201502 Miejsce wydania: Warszawa